verhaalbrecht

Mijn bestelling diende te worden afgehaald bij het magazijn van IKEA. Een vrouw leverde haar bestelbon in bij de bebaarde jongeman die ondanks zijn blote armen geen last had van de kou. De jongen verdween, ik positioneerde mezelf op gepaste afstand van de dame die, zo merkte ik op, een aangenaam luchtje droeg. Ze draaide zich naar me om en lachte. Niet zo’n obligatoir vriendelijkheidslachje, maar een oprechte, stralende glimlach. Ze vroeg of ik een wijze levensles van haar wilde horen of dat ik liever één van mijn wijze levenslessen met haar zou willen delen. Ik wilde er wel één van haar horen, antwoordde ik. Ik herinner me haar woorden nog exact: een beetje cynisme is gezond, maar al sneller dan je denkt staat het je persoonlijke ontwikkeling in de weg. Ik moest er over nadenken en wist mezelf ervan te weerhouden direct een leeg antwoord zoals “wat mooi…” te geven. We begonnen allebei tegelijk te lachen, zonder reden, steeds harder. De jongen met het poloshirt wilde iets van me, het duurde even voor ik door had dat het mijn bestelbonnetje was. Ik besefte dat het lang geleden was dat ik menselijk contact had gehad van dit kaliber. Het stond in schril contrast met het twee meter lange aanrechtblad dat slechts veertig euro had gekost.